Μουσικη

Dmitri Shostakovich «The Jazz Album»

εξώφυλλο

 

Dmitri Shostakovich The Jazz album

Translate this post into different languages :

For   press Deutsch

For   press Español

For   press Italiano

For Flag of France.svg  press Français

The conductor, Nikolai Malko was closely associated with the spectacular beginnings of Shostakovich’s musical career. Malko gave the first performance of Ills youthful  Symphony No 1  on 12 May 1926. The success of the symphony hurtled Shostakovich to instant fame, as his work was taken up by such conductors as Bruno Walter, Klemperer, and Toscanini, and found a permanent place in the concert repertoire

In the next three years prior to his emigration from the USSR, Malko not only continued to champion Shostakovich’s music, but acted as his mentor and friend. He took the credit for introducing the young Shostakovich to Ivan Sollertinsky, an extraordinarily erudite man with an enormous range of interests and the capacity to stimulate and provoke Through Sollertmsky’s influence Shostakovich was not only introduced to Mahler, but encouraged to enjoy all forms of music ‘from Bach to Offenbach’ and have no truck with musical snobs

In his student years Shostakovich had already acquired a legendary reputation for his powers of sight-reading, his amazing memory and his ability to assimilate music at lightning speed.   Tahiti Trot came into being in the autumn of 1928 as a consequence of a bet by Malko to test Shostakovich’s skills: the composer was challenged to orchestrate Vincent Youman’s Tea For Two in the space of an hour. Shostakovich there and then got down to work and within forty minutes had produced his brilliantly witty and original orchestration. Malko performed the Tahiti Trot (as the work was known m Russia) in Moscow on 25 November 1928 in a concert that included two other new Shostakovich works1 the Suite from the newly finished opera Τhe Nose , and Two Pieces By D. Scarlatti (another commission from Malko).

Tahiti Tiot acquired such popularity in Russia that it was played by dance bands in restaurants, and was included as an entr’acte before the third act of the ballet The Golden Age at the suggestion of the conductor Alexander Gauk It was the only number to be encored at every performance of the ballet.

In his student years, Shostakovich, with his insatiable musical curiosity, frequented concerts of visiting jazz musicians, and reported his delight at a jazz band that accompanied a ‘negro-operetta’ in 1925. However, jazz filtered through from the West to the Soviet Union selectively it was regarded with suspicion and hostility in certain quarters as a residue of bourgeois culture and decadence In 1930 Shostakovich made the acquaintance of the most famous and popular Soviet ‘jazz’ musician, Leonid Utyosov and his orchestra ‘Tea Jazz’ in Odessa This orchestra played a mixed bag of music, much of which it would be fairer to describe as popular light music than jazz. Shostakovich was most favourably impressed by Utyosov, regarding him as the greatest living artist in the Soviet Union.

In 1931 at the invitation of Utyosov and Isaac Dunaevsky, the writer of popular songs and marches, Shostakovich wrote (he music for a theatrical entertainment (or vaudeville) Hypotheltcatly Murdered. The show was an outrageous mixture of tongue-in-cheek satire and topical propaganda, and not surprisingly n soon closed alter a scandalous reception. Shostakovich’s score was a mixture of sparkling mischief and biting parody. As m his cinema music, he used this work as a ‘laboratory’ for experiment and the working out of musical ideas for his more ‘serious’ composition. But Shostakovich steered away from an attempt to include jazz in this work.

A few years later Shostakovich made a conscious attempt to write in a jazz idiom In 1934 he agreed To participate in a jazz-commission whose declared aim was to raise the level of Soviet jazz from popular ‘cafe’ music to music with a professional status. A competition was organised in Leningrad, and to encourage others Shostakovich wrote his three movement Jazz Suite No 1 This was followed in 1938 by his Second Jazz Suite, written at the request of the newly formed State Orchestra for Jazz and its conductor Victor Knushevitsky. Both suites reveal Shostakovich’s brilliance and wit in orchestration, but the music hardly corresponds to the accepted understanding of jazz. Rather the composer utilises a light music idiom which he used extensively in his film and theatre music While the First Suite reflects the exuberance and decadence of the 1920s, the Second Suite is rooted in the Vienna of Johann Strauss, and has a forward eye to the Red Army.

After the premiere of the First Symphony. Shostakovich started thinking seriously of pursuing a pianistic career This was partly due to a creative block — after completing his First Symphony m July 1925 he wrote no music for over a year. When he did return to composition it was with two works for piano, his Piano Sonata No. 1 Op. 12 and the Aphorisms, op.13 , which he saw as vehicles for his own virtuosity.

In January 1927 Shostakovich was chosen to go with the Soviet team of pianists to the Chopin Competition in Warsaw The composer had set his hopes on winning the first prize, and was bitterly disappointed when he was only awarded a diploma. He ascribed the result to the prejudice o( the exclusively Polish jury, who favoured the Polish pianists over the Russians (seventeen of the thirty-one participants were Poles). Failure in this field prompted Shostakovich to concentrate his energy on composition, and gradually he relinquished his ambitions as a concert pianist. By 1930 he had virtually given up playing in public.

During the late 1920s and 1930s Shostakovich worked with remarkable speed and intensity, and produced a staggering variety and range of composition. The young composer seemed to enjoy moving from one diametrically opposed style of work to another. A striking example of this is the sharp contrast of the tragic opera Lady Macbeth of the Mtserisk District and the following two works for piano — the attractive and accessible Preludes op 34 and the Piano Concerto op.35, with its exuberant high spirits and predominant element of parody.  Both works were written with the aim of getting himself back into concert tours, which he enjoyed as a means of travelling and escaping from the pressures of life. The concerto is scored for string orchestra with a prominent solo trumpet part, written for the trumpeter of the Leningrad Philharmonic. (Soon Shostakovich was to prefer playing the work with the Moscow Philharmonic because of the expressive performance of their trumpeter. Yunev.) The work contains a wealth of in-joke quotations, where the composer defies the listener to search out the music’s sources, whether they be a Jewish street song from Odessa, a reference to Beethoven or Haydn, or parodying self-quotation. The quasi-sentimental Waltz of the second movement, with its allusions to the world of cinema, is in contrast to the outer movements, where the music romps boisterously through an endlessly changing kaleidoscope of tuneful themes. The four-movement work lasts just over twenty minutes, yet it contrives to give the impression of a cohesive whole This was probably the last important composition in which Shostakovich manifests the daring and high spirits of youth.

© Elizabeth Wilson (from  cds booklet)

Ο διευθυντής ορχήστρας , Nikolai Malko ήταν στενά συνδεδεμένoς με τις θεαματικές απαρχές της μουσικής καριέρας του Shostakovich. Ο Malko έδωσε την πρώτη παράσταση της νεανικής του   Συμφωνίας No. 1  στις 12 Μαΐου 1926. Η επιτυχία της συμφωνίας εκσφενδόνισε άμεσα τη φήμη του Shostakovich , καθώς το έργο του έγινε αποδεκτό από τέτοιους διευθυντές ορχήστρας όπως οι Bruno Walter, Klemperer και Toscanmi και βρήκε μια μόνιμη θέση στο ρεπερτόριο των συναυλιών.
Στα επόμενα τρία χρόνια πριν από την αποδημία του από την ΕΣΣΔ, ο Malko όχι μόνο συνέχισε να προασπίζει τη μουσική του Shostakovich , αλλά ενήργησε ως μέντορας και φίλος του. Πήρε τον έπαινο γιατί συνέστησε το νεαρό Shostakovich στον Ivan Sollertinsky , έναν εξαιρετικά πολυμαθή άνθρωπο με ένα τεράστιο φάσμα ενδιαφερόντων και την ικανότητα να παρακινεί και να προκαλεί. Μέσα από την επιρροή του Sollertmsky ο Shostakovich δεν εισήχθη μόνο στον Mahler , αλλά ενθαρρύνθηκε να απολαύσει όλες τις μορφές της μουσικής από τον Bach έως τον Offenbach απαλλαγμένος από μουσικό σνομπισμό.
Στα φοιτητικά του χρόνια ο Shostakovich είχε ήδη αποκτήσει θρυλική φήμη για τις δυνατότητες του στην πρίμα βίστα , την καταπληκτική του μνήμη και την ικανότητά του να αφομοιώνει τη μουσική με την ταχύτητα αστραπής.Το Tahiti Trot δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 1928 ως επακόλουθο ενός στοιχήματος από τον Malko για να δοκιμάσει τις ικανότητές του Shostakovich : ο συνθέτης προκλήθηκε να ενορχηστρώσει το  Tea For Two   του Vincent Youman στο διάστημα μιας ώρας. Ο Shostakovich ρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά και μέσα σε σαράντα λεπτά παρήγαγε την έξοχη, πνευματώδη και πρωτότυπη ενορχήστρωση του. Ο Malko παρουσίασε το Tahiti Trot (όπως το έργο αυτό έγινε γνωστό στη Ρωσία) στη Μόσχα στις 25 Νοεμβρίου του 1928 σε μια συναυλία που περιλάμβανε δύο άλλα νέα έργα του Shostakovich: τη σουίτα από την πρόσφατα τελειωμένη όπερα Τhe Nose και το  Two Pieces By D. Scarlatti
To Τahiti Tiot απέκτησε τέτοια δημοτικότητα στη Ρωσία που παιζόταν από χορευτικά συγκροτήματα σε εστιατόρια , και συμπεριλήφθηκε ως entr’acte πριν από την τρίτη πράξη του μπαλέτου The Golden Age μετά από εισήγηση του διευθυντή ορχήστρας Alexander Gauk. Ήταν το μόνο νούμερο που γινόταν encore σε κάθε παράσταση του μπαλέτου.
Στα φοιτητικά του χρόνια ο Shostakovich, με την ακόρεστη μουσική περιέργειά του, σύχναζε σε συναυλίες επισκεπτών μουσικών της jazz και ανέφερε την μεγάλη ευχαρίστησή του σε μια jazz μπάντα που συνόδευσε μια «negro – opereta» το 1925. Ωστόσο, η jazz από τη Δύση φιλτραριζόταν προς την Σοβιετική Ένωση επιλεκτικά : αντιμετωπιζόταν με καχυποψία και εχθρότητα από ορισμένους κύκλους ως κατάλοιπο της αστικής κουλτούρας και παρακμής. Το 1930 ο Shostakovich γνώρισε τον πιο διάσημο και δημοφιλή στην Σοβιετική μουσικό «jazz» τον Leonid Utyosov και την ορχήστρα του «Tea Jazz» στην Οδησσό. Αυτή η ορχήστρα έπαιζε ένα μείγμα μουσικής, την οποία θα ήταν σωστότερο να περιγράψει κανείς ως ελαφρά λαϊκή μουσική παρά jazz. Ο Shostakovich είχε εντυπωσιαστεί από Utyosov και τον έβλεπε ευνοϊκά , θεωρώντας τον ως τον μεγαλύτερο εν ζωή καλλιτέχνη στη Σοβιετική Ένωση.
Το 1931 μετά από πρόσκληση του Utyosov και του Ιsaak Dunaevsky, συνθέτη δημοφιλών τραγουδιών και μαρς, ο Shostakovich έγραψε τη μουσική για μια θεατρική παράσταση (βαριετέ) το Hypotheltcatly Murdered. Η παράσταση ήταν ένα προκλητικό μείγμα χιουμοριστικής σάτιρας και θεματικής προπαγάνδας, και δεν αποτελεί έκπληξη ότι σύντομα έκλεισε μετά από μια σκανδαλώδη υποδοχή. H παρτιτούρα του Shostakovich ήταν ένα μείγμα πνευματώδους σκανδαλιάς και δηκτικής παρωδίας. Όπως και στην κινηματογραφική του μουσική , χρησιμοποίησε αυτό το έργο ως «εργαστήριο» για πειραματισμό και επεξεργασία μουσικών ιδεών για τις πιο «σοβαρές» συνθέσεις του . Όμως η προσπάθεια του Shostakovich απείχε πολύ από την ενσωμάτωση στοιχείων jazz σε αυτό το έργο.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Shostakovich έκανε μια συνειδητή προσπάθεια για να γράψει σε ένα jazz ιδίωμα. Το 1934 συμφώνησε να συμμετάσχει σε μία jazz – επιτροπή της οποίας δεδηλωμένος στόχος ήταν να ανεβάσει το επίπεδο της Σοβιετικής jazz από τo επίπεδο της λαϊκής μουσικής των «cafe» σε μουσική με επαγγελματικό status.Ένας διαγωνισμός διοργανώθηκε στο Λένινγκραντ και για να ενθαρρύνει και άλλους ο Shostakovich έγραψε την Jazz SuiteΝo 1 σε τρία μέρη. Αυτή ακολουθήθηκε το 1938 από τη Jazz Suite Νο 2 , η οποία γράφτηκε μετά από αίτημα της νεοσύστατης Κρατικής Ορχήστρας για την jazz και τον μαέστρο της Victor Knushevitsky. Και οι δύο σουίτες αποκαλύπτουν τη λαμπρότητα και εξυπνάδα στην ενορχήστρωση του Shostakovich , αλλά η μουσική αυτή με δυσκολία συμφωνεί με αυτό που κοινώς αποδεχόμαστε και κατανοούμε ως jazz. Στα έργα αυτά μάλλον ο συνθέτης κάνει χρήση ενός ελαφρού μουσικού ιδιώματος το οποίο είχε χρησιμοποιήσει εκτενώς στη θεατρική και την κινηματογραφική του μουσική. Ενώ η πρώτη σουίτα αντικατοπτρίζει την πληθωρικότητα και την παρακμή της δεκαετίας του 1920, η δεύτερη σουίτα έχει τις ρίζες της στη Βιέννη του Johann Strauss και έχει στραμμένο το βλέμμα της προς τον κόκκινο Στρατό.
Μετά την πρεμιέρα της Πρώτης Συμφωνίας ο Shostakovich άρχισε να σκέφτεται σοβαρά να επιδιώξει μια πιανιστική σταδιοδρομία Αυτό οφείλεται εν μέρει σε ένα μπλοκάρισμα της δημιουργικότητάς του – μετά την ολοκλήρωση της πρώτης Συμφωνίας τον Ιούλιο του 1925, δεν έγραψε μουσική για περισσότερο από ένα χρόνο. Όταν επέστρεψε στη σύνθεση είχε μαζί του δύο έργα για πιάνο, την Piano Sonata No. 1 Op. 12 και τους Αφορισμούς op. 13 τα οποία είδε ως οχήματα για τη δική του δεξιοτεχνία.
Τον Ιανουάριο 1927 ο Shostakovich επιλέχθηκε να συμμετάσχει με τη Σοβιετική ομάδα πιανιστών στο Διαγωνισμό Chopin στη Βαρσοβία. Ο συνθέτης είχε εναποθέσει τις ελπίδες του στο να κερδίσει το πρώτο βραβείο, και ένοιωσε πίκρα και απογοήτευση όταν βραβεύτηκε μόνο με ένα δίπλωμα. Απέδωσε το αποτέλεσμα στην μεροληψία της κατά αποκλειστικότητα Πολωνικής ελλανοδίκου επιτροπής, η οποία ευνόησε τους Πολωνούς πιανίστες σε βάρος των Ρώσων (δεκαεπτά από τους τριάντα ένα συμμετέχοντες ήταν Πολωνοί). Η αποτυχία στο πεδίο αυτό παρακίνησε τον Shostakovich να επικεντρώσει την ενεργητικότητά του στη σύνθεση , και σταδιακά εγκατέλειψε τις φιλοδοξίες του ως σολίστ. Μέχρι το 1930 είχε σχεδόν παραιτηθεί από το να παίζει στο κοινό.
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και του 1930 ο Shostakovich εργάστηκε με αξιοσημείωτη ταχύτητα και ένταση, και παρήγαγε μια ιλιγγιώδη ποικιλία και εύρος συνθέσεων. Ο νεαρός συνθέτης έδειχνε να απολαμβάνει την μετακίνηση από ένα διαμετρικά αντίθετο ύφος έργου σε ένα άλλο. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του γεγονότος αυτού είναι η οξεία αντίθεση της τραγικής όπερας Lady Macbeth of the Mtserisk  και τα επόμενα δύο έργα για πιάνο – τα ελκυστικά και ευπρόσιτα
 Πρελούδια op.34 και το Piano Concerto no 1 op.35 με το πληθωρικό πνεύμα και το δεσπόζον στοιχείο της παρωδίας. Και τα δύο έργα γράφτηκαν με στόχο να ξαναρχίσει τις περιοδείες, που συνήθιζε να απολαμβάνει ως μέσο απόδρασης από την πίεση της ζωής .
Το κοντσέρτο είναι για ορχήστρα εγχόρδων με ένα προεξέχων σολιστικό μέρος για τρομπέτα, γραμμένο για τον τρομπετίστα της Φιλαρμονικής του Λένινγκραντ.(Σύντομα ο Shostakovich θα προτιμούσε να παίζεται το έργο από την Φιλαρμονική της Μόσχας λόγω της εκφραστικής απόδοσης του τρομπετίστα τους Yunev). Το έργο περιέχει έναν πλούτο από αναφορές, όπου ο συνθέτης προκαλεί τον ακροατή για να αναζητήσει τις πηγές της μουσικής, είτε είναι ένα Εβραϊκό τραγούδι του δρόμου από την Οδησσό, είτε είναι μια αναφορά στον Beethoven ή Haydn, είτε είναι μια αυτοαναφορική παρωδία. Το οιονεί συναισθηματικό βαλς του δεύτερου μέρους, με τις νύξεις του για τον κόσμο του κινηματογράφου, βρίσκεται σε αντίθεση με τα έσχατα μέρη, όπου η μουσική παίχνιδίζει θορυβωδώς μέσα από ένα ατέλειωτα μεταβαλλόμενο καλειδοσκόπιο από μελωδικά θέματα. Το έργο με τα τέσσερα μέρη διαρκεί λίγο περισσότερο από είκοσι λεπτά, όμως καταφέρνει να δώσει την εντύπωση ενός συνεκτικού συνόλου. Αυτή ήταν ίσως η τελευταία σημαντική σύνθεση στην οποία Σοστακόβιτς διακηρύσσει την τόλμη και το κέφι της νιότης.

© Elizabeth Wilson

Από το booklet του cd
Μετάφραση msarid

DMITRI SHOSTAKOVICH (1906 – 1975)
THE JAZZ  ALBUM

Jazz Suite No. 1                    

1) I. Walz
2) II. Polka
3) III.Foxtrot
 Piano Concerto No.1 in C minor, op. 35    
 (Concerto for Piano, Trumpet and Strings)    


4) I.Allegretto

5) II. Lento   
6)III.Monderato  
 7) IV. Allegro con brio

Jazz Suite No. 2
(Suite for Promenade Orchestra)    

 8) I.March
 9) II. Lyric Waltz 
10) III. Dance 1   
11) IV. Waltz
12) V. Litle Polka
13) VI. Waltz 2
 14) VII. Dance 2   
 15) VIII. Finale                                                                                             

16) Tahiti Trot (Tea forTwo) 
 (Y. Youmans, arr. D. Shostakovich)

 Ronald Brautigam piano
 Peter Masseurs  trumpet
Roayal Concertgebouw Orchestra
Riccardo Chailly

  KAΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

(ΠΙΕΣΤΕ) THE JAZZ ALBUM.

Advertisements
Κλασσικό

5 thoughts on “Dmitri Shostakovich «The Jazz Album»

  1. Παράθεμα: «The Jazz album» Dmitri Shostakovich | dimitriosmentesidis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s