Μουσικη

Δημήτρης Τερζάκης

εξωφυλο cd

 Dimitri Terzakis

Daphnis und Chloe (PRESS HERE) (1993/94)

after an ancient Greek tale by Longos for soprano and viola- dedicated to Wilfried Brennecke

H. Lindqvist, soprano – V. Tantikova, Viola

Von Engeln und Damonen (PRESS HERE)(1995) for solo viola

Lieder ohne Worte, Zweiter Zyklus (PRESS HERE)(1994/95) for solo voice

  1. Questions without Answer
  2. A long Time ago

3. An Eagle (after a Greek folk poem)

4. Le Balcon (after Baudelaires Les fleurs du mal)

  1. Cassandra’s Prophecy (after Aeschylus’s Agamemnon)
  2. La Capricciosa

Pensées (PRESS HERE)(1997/99) Fourteen pieces for piano

Dimitri Terzakis was born in Athens in 1938. He studied in his native city with Iannis Papaioannou, and in Cologne with Bernd Alois Zimmermann. Since 1966 Terzakis has refrained from using the serial techniques that were then current and instead developed his own idiom, with roots in the ancient traditions of the eastern Mediterranean. The characteristic aspect of this language is the dominance of melody, with which Terzakis juxtaposes experiments with timbre.Terzakis is professor for composition at the Musikhochscnule Felix Mendelssohn-Bartholdy in Leipzig.

 

With windows open to sounds from antiquity Dimitri Terzakis establishes fascinating spaces for a contemporary style of composition  Rather than devote himself to approaches that alternate between avant-garde and postmodernism, the composer, who divides his time between his Greek homeland and Germany, allows himself to be inspired by the ways in which ancient music is intonated and then creates his own spontaneously moving, imaginatively original tonal images.

In Daphnis und Chloe for soprano and viola, key scenes from this novel-like tale by the Greek writer Longos are set to music. By means of intensifying contrasts a compact arc of tension unfolds, spanning from the first, childlike awakening of love in this pastoral couple to the excruciatingly longed – for fulfillment of escalating desire.

Somewhat in the style of the original form in which the Homeric epics were transmitted –  a rhapsody accompanied by kithara – this depiction of the risque humor of a mythological event is limited to a vocal and a monodic instrumental part. Nevertheless, it frequently produces an operalike complexity, because a highly differentiated relation between word and sound, and the associated flexible melodic lines, ensure that the form is clearly perceptible and evoke associations with musical theater

His studies of ancient Greek theories of music by Aristoxenus, Aristides Qumtilianus. and Ptolemy have inspired the composer’s interest in the moods connected with the three tonal gen­era – enharmonic, chromatic, and diatonic, which should always be understood here as being linear – and in an overwhelmingly additive rhythm that develops organically out of the flow of words Terzakis’s music comes out of monody and plays with bourdon tones and, usually, heterophonic superimpositions, in order to lend authentic aspects lo this third-century pastoral poetry while also building a bridge to the present

Right from the time he began studying composition with Bernd Alois Zimmermann in Cologne in 1965, Dimitri Terzakis recognized that his own tonal language was rooted in the traditions of the diverse cultures of the eastern Mediterranean But it was not until The start of the fourth phase of his compositional development, around 1992, that he became aware that his works increasingly tended to monophony and achieved extreme expressivity by concentrating on the horizontal The brusque double stopped passages in the composition Von Engeln und Damonen (Of angels and demons) for solo viola, however, demonstrate his undogmatic treatment of such premises. The simultaneous intervals employed in The piece, with particular prominence al the start of the second movement, are contrasted with lyrical and dancing figures and form a counterbalance to the melos, which is often characterized by microintervals and central tones.

His increasingly acute aesthetic positions are even more evident in the three cycles of Lieder ohne Worte (Songs without words} for solo voice Inspired by conversations in his composition class at the conservatory in Bern, he developed The idea of songs and monodrama-like songs with­out instrumental accompaniment or text. Programmatic Titles hint at the mood and articulation of the pieces. The interpretation works with freely chosen vowels, mixtures of vowels, and alternation of vowels, with consonants employed too, for tonal repetitions. In the Second Cycle  performed here, the sheet music points lo other aspects of the subject matter. For example, the Song of the Eagle is based on a poem dating from the Greek struggles for independence in the middle of the first half of the nineteenth century. The two pieces that follow it are even introduced by spoken texts, taken from Charles Baudelaire’s Les fleurs du mal and the first tragedy of Aeschylus’s trilo­gy The Oresteia, respectively.

As he had already done in his works for organ, in his cycle of piano pieces  Pensées (Thoughts) Dimitri Terzakis addressed the interesting problem of capturing the southern atmosphere typical of his music without employing the flexible quarter tone (elxis) or the microintervals of the enharmon­ic tetrachord*. He himself has mentioned the sanduri, a Greek folk instrument, as an important model in this effort. This instrument, which is analogous to a cymbal and is widespread in the Arabic world, can be imitated to some degree in the tempered tuning of the piano, especially since the ancient Greek interval relationships of the diatonon syntonon and the chroma toniaion {with their characteristic one and a half tone step) can be applied and creatively extended. In combina­tion with asynchronously overlapping rhythms, which enrich the monophony, the melodies can unfound with a unique weightlessness, giving the music a touch of harmony that is both illuminat­ing and captivating.

Christoph Sramek

Translation: Steven Lindberg

The composer’s site : http://dimitriterzakis.com/index_en.html

Ο Δημήτρης Τερζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Σπούδασε στη γενέτειρά του με τον Γιάννη Παπαϊωάννου και στην Κολωνία με τον Bernd Alois Zimmermann. Από το 1968 ο Τερζάκης έχει αρχίσει να αποφεύγει τη χρήση σειραϊκών τεχνικών που κυριαρχούσαν τότε και στη θέση τους ανέπτυξε το δικό του ιδίωμα με ρίζες στις αρχαίες παραδόσεις της ανατολικής Μεσογείου. Η χαρακτηριστική πτυχή της γλώσσας αυτής είναι η επικράτηση της μελωδίας, με την οποία ο Τερζάκης αντιπαραθέτει πειραματισμούς με το ηχόχρωμα. Ο Τερζάκης είναι καθηγητής της σύνθεσης στο Musikhochschule Felix Mendelssohn-Bartholdy στη Λειψία.

Με τα παράθυρα ανοιχτά στους αρχαίους ήχους ο Δημήτρης Τερζάκης καθιερώνει συναρπαστικούς χώρους για το σύγχρονο στυλ της σύνθεσης. Αντί να αφοσιωθεί σε προσεγγίσεις που εναλλάσσονται μεταξύ της avant-garde και του μεταμοντερνισμού, ο συνθέτης, ο οποίος μοιράζει το χρόνο του μεταξύ της ελληνικής πατρίδας του και της Γερμανίας , επιτρέπει στον εαυτό του να εμπνευστεί από τους τρόπους με τους οποίους αρχαία μουσική προσαρμόζεται τονικά  και στη συνέχεια δημιουργεί τη δική του αυθόρμητη κίνηση, ευφάνταστες πρωτότυπες τονικές εικόνες.

Στο Daphnis und Chloe (Δάφνης και Χλόη) για σοπράνο και βιόλα,έχουν μελοποιηθεί σκηνές – κλειδιά από αυτή την ιστορία αγάπης του  Λόγγου. Μέσω εντεινόμενων αντιθέσεων ένα συμπαγές τόξο  έντασης ξεδιπλώνεται, που εκτείνεται από το πρώτο, παιδικό ξύπνημα της αγάπης σε αυτό το ποιμενικό ζευγάρι έως την βασανιστική λαχτάρα  για την εκπλήρωση της κλιμακούμενης επιθυμίας.

Όπως το στυλ της αρχικής μορφής στην οποία μεταδόθηκαν τα Ομηρικά έπη – μια ραψωδία να συνοδεύεται από μια κιθάρα – αυτή η απεικόνιση του “άσεμνου” χιούμορ ενός μυθολογικού γεγονότος περιορίζεται σε ένα φωνητικό και μονωδιακό οργανικό μέρος. Παρ’ όλα αυτά, τούτο παράγει συχνά μια   πολυπλοκότητα που θυμίζει όπερα, επειδή μια ιδιαίτερα διαφοροποιημένη σχέση μεταξύ λέξης και ήχου, καθώς και οι σχετικές ευέλικτες μελωδικές γραμμές, εξασφαλίζουν ότι η φόρμα είναι σαφώς αισθητή και προκαλεί συνειρμούς με το μουσικό θέατρο…

…Από τη στιγμή που άρχισε να σπουδάζει σύνθεση με τον Bernd Alois Zimmermann στην Κολωνία το 1965, ο Δημήτρης Τερζάκης αναγνώρισε ότι η δική του τονική γλώσσα είχε τις ρίζες της στην παράδοση των ποικίλων πολιτισμών της Ανατολικής Μεσογείου. Αλλά στο ξεκίνημα της τέταρτης φάσης της συνθετικής εξέλιξής του, γύρω στο 1992, αντελήφθη ότι τα έργα του όλο και περισσότερο έτειναν στην μονοφωνία και πέτυχε έσχατη εκφραστικότητα με την επικέντρωση στην οριζόντια μελωδική διάσταση. Τα αιφνίδια  περάσματα με την τεχνική τουdouble stop  στη σύνθεση Von Engeln und Damonen (Από αγγέλους και δαίμονες) για σόλο βιόλα, ωστόσο, αποδεικνύουν την αδογμάτιστη πραγμάτευση  τέτοιων προτάσεων…

…Οι όλο και πιο έντονες αισθητικές  θέσεις του γίνονται ακόμη πιο εμφανείς στους τρεις κύκλους των  Lieder ohne Worte (Τραγούδια χωρίς λόγια) για σόλο φωνή. Εμπνευσμένος από συζητήσεις στην τάξη σύνθεσης του στο ωδείο στη Βέρνη, ανέπτυξε την ιδέα  τραγουδιών και μονοδράματος – σαν τραγούδια χωρίς  οργανική συνοδεία ή κείμενο. Προγραμματικοί τίτλοι υπονοούν τη διάθεση και την άρθρωση των κομματιών. Η ερμηνεία λειτουργεί με ελεύθερα επιλεγμένα φωνήεντα,  μείγματα  φωνηέντων, και εναλλαγή  φωνηέντων, με τη χρήση επίσης συμφώνων, για τονικές επαναλήψεις. Στον Zweiter Zyklus (Δεύτερο Κύκλο) που ακούγεται εδώ , οι παρτιτούρες επισημαίνουν άλλες απόψεις του περιεχομένου. Για παράδειγμα, το Τραγούδι του Αετού βασίζεται σε ένα δημοτικό που χρονολογείται από τους Ελληνικούς αγώνες για την ανεξαρτησία στα μέσα του πρώτου μισού του δέκατου ένατου αιώνα. Τα δύο κομμάτια που το ακολουθούν εισάγονται με απαγγελία κειμένων, παρμένων από το Les Fleurs du mal του  Charles Baudelaire και την πρώτη τραγωδία της τριλογίας του Αισχύλου Η Ορέστεια , αντίστοιχα.

Όπως είχε ήδη κάνει στα έργα του για εκκλησιαστικό όργανο, στον κύκλο  έργων για πιάνο Pensées (Σκέψεις) ο Δημήτρης Τερζάκης απευθύνεται στο ενδιαφέρον πρόβλημα της σύλληψης της   ατμόσφαιρας του νότου χαρακτηριστικής της μουσικής του, χωρίς την χρήση τεχνικών βασισμένων στις  αρχαίες Ελληνικές θεωρίες της μουσικής , που είχε χρησιμοποιήσει σε άλλα του έργα . Ο ίδιος έχει κάνει λόγο για το σαντούρι ως ένα σημαντικό μοντέλο σε αυτή του την προσπάθεια. Το όργανο αυτό,   μπορεί να μιμηθεί σε κάποιο βαθμό το συγκερασμένο κούρδισμα του πιάνου, ιδιαίτερα επειδή οι σχέσεις των αρχαίων Ελληνικών διαστημάτων  μπορούν να εφαρμοστούν και να επεκταθούν δημιουργικά…

Christoph Sramek

Από το booklet του cd

Μετάφραση msarid

Τα κομμάτια του cd:

[01]          Daphnis und Chloe (PRESS HERE) (1993/94)

                  από την αρχαιοελληνική ιστορία του Λόγγου

                  για σοπράνο και βιόλα.

                 Αφιερωμένο στον Wilfried Brennecke.

                 H. Lindqvist, σοπράνο – V. Tantikova, βιόλα

[02 -03]  Von Engeln und Damonen (PRESS HERE) (1995)

                 για σόλο βιόλα

                 V. Tantikova, βιόλα

[04-09] Lieder ohne Worte, Zweiter Zyklus (PRESS HERE) (1994/95)

                για σόλο φωνή

                H. Lindqvist, σοπράνο

 1. Questions without Answer

 2. A long Time ago

3. An Eagle (από ένα δημοτικό τραγούδι)

4. Le Balcon (από το Les Fleurs du mal του  Charles Baudelaire )

 5. Cassandra’s Prophecy (από τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου)

  6.La Capricciosa

[10-23] Pensées (PRESS HERE) (1997/99)

14 κομμάτια για πιάνο

Alfons Kontarsky πιάνο

 

  ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

Το website του συνθέτη είναι: http://dimitriterzakis.com/index_en.html

Advertisements
Κλασσικό

One thought on “Δημήτρης Τερζάκης

  1. Παράθεμα: Η φυσική της μουσικής (με λίγα μαθηματικά) μέρος πρώ&tau

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s