Μουσικη

Eric Aubier : Great French Concertos

image

Eric Aubier : Great French Concertos

These four works, all dated after 1948, are representative of  the remarkable trumpet reper­tory of the French school in the 20th century. of which auspicious signs in the 19th century had been Saint-Saens’  Septuor  for trumpel, piano and strings and the major examination pieces with piano accommpaniment (rather than chamber group) written for the Paris Conservatory (Ropartz’s Andante et Allegro, Enesco’s Legende).

Since the decisive irruption of jazz, which rehabilitated the trumpet along with other solo wind insirurnents has resulted in further chamber works such as the Hubeau’s Sonata, Rapsodie from Sancan. la Fantaisie fromTournemire, Sonatine from Françaix, Intrada from Honegger,  Rustiques from Bozza, the Variations from Bitsch, Sarabande et Finale from Gallois Montbrun, or the Ibert’s Imprommptu… The concerto literature came slightly later than concertos for other wind instruments such as flute and saxophone. Trumpet concerto, like those on this record, are basically a post-war phenomenon, as is the late Suite From Florent Schmidt.

The two André Jolivets’ trumpet concertos are the opposite one from the other. The Concer­tino was originally written for piano accompaniment, being intended for the Conservatory competition The second concerto, dating from 1954, instead of piano and strings, is orchestrated for chamber wind band of eight solo winds, piano, harp, double bass and – especially a large percussion section to bring out the incantatory feeling so characteristic of the Jolivet. In other words : an ensemble similar to certain jazz bands, and different  from the wind and percussion sections in the symphony orchestra used in so many works since Stravinsky’s Piano Concerto, Kurt Weill’s Violin Concerto end Martinu’s First Cello Concerto- all of which date from 1924

Jolivets’ Second Trumpet Concerto, written for Roger Delmotte, was recorded by him before being performed on stage. It was premiered in Vichy (France) on the September 5th 1956, with Raymond Tournesac as soloist and Louis de Froment as conductor.  Named Marines, Georges Skibine adapted it into a ballet, of which the principal dancers were Claire Motte and Atilio Labis.” After a sombre, tragic introduction, muffled and hammer-wrought, “ wrote Jean Hamon, “ the trumpet rises as though from out of an abyss. A chaotic dance follows of marked violence and lasciviousness, in which the melancholy trumpet sings a long, shrouded melody. The work ends with a kind of primitive triumphal dance… of explo­sive richness, dynamic as much as rhythmic “.

Henri Tomasi’s Trumpet Concerto dedicated to Ludovic Vaillant, solo trumpet for the “Orchestre national” is the same top standard as his best operas (Don Juan de Manara, Sampiero Corso, the Atlantis). This is not surprising since he won the best award : the «Prix de Rome» in 1927, in Marseilles, his hometown. This trumpet concerto, real master­piece in his repertory, sets off the soloist to full advantage : The different mutes used as well as the ingenious orchestral combinations, enhance the solo passages. For example the side-drum halo that wraps the last cadence of the first movement, or the association of the harp, sued-cymbal and cello solo at the beginning of the poetic main «Nocturne», which must be played «like an improvisation», to quote the composer’s own words. The Final is remarkable for its impressive rhythmic continuity Written in 1946, this concerto was first performed on April 7th
1949 by Ludovic Vaillant and the «Orchestre National», conducted by the composer.

Both dedicated to professors Sabrich and Foveau, the works of Charles Chaynes and Alfred  Desenclos figure among the competition pieces for the Paris Conservatory but only Chayne’s concerto was specially written for them.

Born, in a family of musicians, Charles Chaynes, began his studies at the conservatory of his home town Toulouse, and completed them at the Paris Conservatory They ended with the Prix de Rome, that he won in 1951. when he was in Darius Milhaud’s class. Charles Chaynes was later laureate of the musical composition competition of Prince Rainier of Monaco (1960) and of the City of Paris (1965), and has so far received four awards of the French Record Academy together with one from the Charles Cros Academy for his opera Erzsebet in 1979, five years after having been laureate of the UNESCO International Rostrum of composers. All these awards explain undoubtedly his appointment as director of «France Musique” (the French public radio channel) from 1965 to 1974, before being appointed to the musical creation department  of » Radio France».

Wrilten in 1956, his Trumpet Concerto, throws into relief all the technical and expressive characteristics of the instrument. The orchestration, limited to strings, piano and percussions, enhance the sharp dialogue between so­loist and orchestra. This fits perfectly with the sense of limpidity throughout the three movements.

Alfred Désenclos’s triptych «Incantation, Thrène and Danse » is close to a concerto. Raymond Tournesac was, as for Jolivet’s second Concerto – the firsl soloisl in 1953 at the Vichy Festival- the orchestra was conducied by Louis de Froment.  Born in Le Portel, North France ( he will die in 1971 the same year as Henri Tomasi), Alfred Désenclos was admitted in 1933, at the age of 21, to the Roubaix Conservatory. From 1943 to 1950, he was Simone Plé-Caussade’s assistante at the Paris Conservatory as well as musical advisor for the Durand Publications. Désenclos became a severe auto-critic, just like so many others French musicians who’s names slart wilh D ( D for difficult!) : Delage, Dukas, Duparc, Duruflé and Dutilleux … he only has credit for the pieces composed after his first «Grand Prix de Rome», and the number of productions are, therefore limited. Désenclos explains this by the extra special attention he gave to his pieces, of which the oldest is «Quintet for piano and strings» and the last one composed is «Requiem Mass» .He only composed two concertos : A concerto for violin and this tryptich for trumpet.

Although structured in a classical way, «Incatation, Thrène and  Danse» has, nevertheless a cyclic approach with exposed themes as they were proclaimed – by the trumpet in the first section and then repeated and developed in the following sections. The second part of the Incantation, which is tormented, controls with the «Thrène «, a moving lament set forth by the muted trumpet discreetly accom­panied by the strings. After a short dialogue between soloist and orchestra, the final “Danse” starts off with a cadenza exploiting the instrument’s extreme registers. Follows a 5/8 passage, moderato tempo, from the orchestra, which introduces as to say this «Danse», which starts off rhythmically yet without emphasis almost languid and full of sensuality. To conclude in a livelier tempo, sharp staccatos lead to the final reminder of the initial theme, ending with perilous double high C sharps accentuated decisively and fortissimo by the soloist.

From CD’s booklet

To listen the album press here : Eric Aubier : Great French Concertos

Αυτά τα τέσσερα έργα, όλα χρονολογούνται μετά το 1948, είναι αντιπροσωπευτικά του αξιόλογου ρεπερτορίου για τρομπέτα  της γαλλικής σχολής του 20ου αιώνα, εκ της οποίας ευοίωνα σημάδια κατά τον 19ο αιώνα υπήρξαν το «Σεπτέτο για τρομπέτα, πιάνο και έγχορδα» του  Saint-Saens και τα μεγάλα κομμάτια για εξέταση με συνοδεία πιάνου  (αντί για σύνολο μουσικής δωματίου) γραμμένα για το Ωδείο του Παρισιού (Andante et Allegro του Ropartz , Legende του Enesco).

Είναι γεγονός ότι η αποφασιστική εισβολή της τζαζ, που επανέφερε την τρομπέτα μαζί με άλλα σόλο πνευστά έχει οδηγήσει σε περαιτέρω έργα μουσικής δωματίου, όπως τα εξής: Sonata του Hubeau, Rapsodie του Sancan, la Fantaisie τουTournemire, Sonatine του  Françaix, Intrada του Honegger,  Rustiques του Bozza, the Variations του Bitsch, Sarabande et Finale του Gallois Montbrun, ή το  Imprommptu του Ibert…  Η φιλολογία του κοντσέρτου ήρθε λίγο αργότερα από κοντσέρτα για άλλα πνευστά όργανα, όπως φλάουτο και σαξόφωνο. Το κοντσέρτο για τρομπέτα, όπως αυτά που αφορούν αυτό την παρούσα ηχογράφηση, είναι βασικά ένα μεταπολεμικό φαινόμενο, όπως είναι η τελευταία Suite του Florent Schmidt.

Τα δύο κοντσέρτα για τρομπέτα του André Jolivet είναι αντίθετα το ένα από το άλλο. Το concertino γράφτηκε αρχικά για συνοδεία πιάνου, που προορίζονταν για τους διαγωνισμούς του Ωδείου.  Το δεύτερο κοντσέρτο, που χρονολογείται από το 1954, αντί για πιάνο και έγχορδα, είναι ενορχηστρωμένο για σύνολο οκτώ σόλο πνευστών  , πιάνο, άρπα, κοντραμπάσο και – ιδιαίτερα ένα μεγάλο τμήμα κρουστών  ώστε να αναδείξει την αίσθηση μαγείας που είναι τόσο χαρακτηριστική στον Jolivet. Με άλλα λόγια: ένα σύνολο παρόμοιο με ορισμένες μπάντες της τζαζ, και διαφορετικό από τα τμήματα πνευστών και κρουστών της συμφωνικής ορχήστρας χρησιμοποιήθηκε σε τόσα πολλά έργα μετά από το Κοντσέρτο για πιάνο του Στραβίνσκι, το κοντσέρτο για βιολί του Kurt Weill τέλος το πρώτο κονσέρτο για τσέλο του Martinu -όλα τα οποία χρονολογούνται από το 1924.

Το δεύτερο κοντσέρτο για τρομπέτα του Jolivet , γραμμένο για τον Roger Delmotte, ηχογραφήθηκε από τον ίδιο πριν εκτελεστεί στη σκηνή. Το έργο έκανε πρεμιέρα στο Vichy (Γαλλία)  την 5η  Σεπτεμβρίου του 1956, με τον Raymond Tournesac ως σολίστ και Louis de Froment ως μαέστρο. Με το όνομα Marines, ο Georges Skibine το διασκεύασε σε μπαλέτο, του οποίου οι principal dancers  ήταν οι Claire Motte και Atilio Labis. «Μετά από μια σκοτεινή, τραγική εισαγωγή, υπόκωφη και σφυρήλατημένη,» έγραψε ο Jean Hamon, «η τρομπέτα αναδύεται σα να βγαίνει από μια άβυσσο. Ακολουθεί ένας χαοτικός χορός  έντονης βίας και λαγνείας, στην οποία η μελαγχολική τρομπέτα τραγουδά μια μακρά, καλυμμένη μελωδία. Το έργο τελειώνει με ένα είδος πρωτόγονου θριαμβευτικού χορού … με εκρηκτικό πλούτο, τόσο δυναμικό όσο και ρυθμικό «.

Το κοντσέρτο για τρομπέτα του Henri Tomasi αφιερωμένο στον Ludovic Vaillant, σόλο τρομπετίστα της «Εθνικής Ορχήστρας» είναι  στο ίδιο υψηλό επίπεδο με τις καλύτερες όπερές του (Don Juan de Manara, Sampiero Corso,  Atlantis). Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη δεδομένου ότι κέρδισε το μεγαλύτερο βραβείο: το «Prix de Rome» το 1927, στη Μασσαλία, η γενέτειρά του. Αυτό το κοντσέρτο για τρομπέτα, πραγματικό αριστούργημα  στο ρεπερτόριό του, εξωθεί τον σολίστ στην πλήρη αξιοποίηση: Οι διαφορετικές σουρντίνας που χρησιμοποιούνται, καθώς και τις ευφυείς ορχηστρικοί συνδυασμοί,  ενισχύουν τα σόλο περάσματα.  Για παράδειγμα, το halo drum που περιβάλλει την τελευταία cadenza[1], ή η σύνδεση της άρπας, του κύμβαλου και το σόλο του τσέλο στην αρχή του ποιητικού  «Nocturne», το οποίο πρέπει να παιχτεί «σαν αυτοσχεδιασμός» , σύμφωνα με τα λόγια του συνθέτη. Το φινάλε ξεχωρίζει για την εντυπωσιακή ρυθμική του συνέχεια. Γραμμένο το 1946, το κοντσέρτο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 7 Απριλίου 1949 από τον Ludovic Vaillant και την «Orchestre National», που διεύθυνε ο συνθέτης.

Τα έργα των Charles Chaynes και Alfred Desenclos είναι και τα δύο αφιερωμένα στους καθηγητές Sabrich και Foveau και φιγουράρουν ανάμεσα στα κομμάτια των διαγωνισμών για το Κονσερβατόριο του Παρισιού, αλλά μόνο το κοντσέρτο του Chayne ήταν γραμμένο ειδικά γι ‘αυτούς.

Γεννημένος σε μια οικογένεια μουσικών, ο Charles Chaynes, ξεκίνησε τις σπουδές του στο Ωδείο της γενέτειρας του Τουλούζ, και τις ολοκλήρωσε στο Ωδείο του Παρισιού.Οι σπουδές κατέληξαν με το Prix de Rome, που κέρδισε το 1951. Όταν ήταν στην τάξη του Darius Milhaud. Ο Charles Chaynes ήταν αργότερα νικητής του διαγωνισμού μουσικής σύνθεσης  του πρίγκιπα Rainier του Μονακό (1960) και της Πόλης του Παρισιού (1965), και έχει λάβει μέχρι στιγμής τέσσερα βραβεία της Γαλλικής Ακαδημίας Δισκογραφίας μαζί με ένα από την Ακαδημία του Charles Cros για την όπερα του Erzsebet το 1979, πέντε χρόνια αφού βραβεύτηκε από το International Rostrum of composers της UNESCO. Όλα αυτά τα βραβεία εξηγούν αναμφισβήτητα το διορισμό του ως διευθυντή του «France Musique» (του γαλλικού δημόσιου ραδιοφωνικού κανάλιού) 1965-1974, προτού διοριστεί στο τμήμα μουσικής δημιουργίας του «Radio France».
Γραμμένο το 1956, το Trumpet Concerto του,  αναδεικνύει όλα τα τεχνικά και εκφραστικά χαρακτηριστικά του οργάνου. Η ενορχήστρωση, με περιορισμένα έγχορδα, πιάνο και κρουστά,  επαυξάνει τον έντονο διάλογο μεταξύ του σολίστ  και της ορχήστρας. Αυτό ταιριάζει απόλυτα με την αίσθηση της διαύγειας και στα τρία μέρη του έργου.

Το τρίπτυχο του Alfred Désenclos «Incantation, Thrène και Danse» μοιάζει με  κονσέρτο. Ο Raymond Tournesac ήταν, όπως και για το δεύτερο Κοντσέρτο του Jolivet – o πρώτος σολίστας το 1953 στο Φεστιβάλ του Vichy -την ορχήστρα διεύθυνε ο Louis de Froment. Γεννημένος  στην Le Portel, στη Βόρεια Γαλλία (θα πεθάνει το 1971 την ίδια χρονιά με τον Henri Tomasi),ο Alfred Désenclos έγινε δεκτός το 1933, στην ηλικία των 21, στο Ωδείο του Roubaix. Από το 1943-1950, ήταν βοηθός του Simone Plè Caussade  στο Κονσερβατόριο του Παρισιού, καθώς και μουσικός σύμβουλος για τις Εκδόσεις Durand. Ο Désenclos άσκησε αυστηρή αυτοκριτική, ακριβώς όπως και τόσοι άλλοι Γάλλοι μουσικοί που  τα ονόματά τους αρχίζουν από D (D από το difficult!): Delage, , Dukas, Duparc, Duruflé και Dutilleux  … έχοντας αναγνωρίσει μόνο  τα κομμάτια που γράφτηκαν μετά το πρώτο του «Grand Prix de Rome»,  ο αριθμός των παραγωγών συνεπώς είναι περιορισμένος. Ο Désenclos το εξηγεί αυτό με την ειδική προσοχή που έδωσε στα κομμάτια του, από τα οποία το παλαιότερο είναι «Κουιντέτο για πιάνο και έγχορδα» και το τελευταίο που συνέθεσε είναι το «Ρέκβιεμ». Συνέθεσε μόνο δύο κοντσέρτα: Ένα κοντσέρτο για βιολί και αυτό το τρίπτυχο για τρομπέτα.

Αν και δομημένο με κλασικό τρόπο, το  «Incatation, Thrène και Danse» έχει, ωστόσο, μια κυκλική προσέγγιση, εκθέτοντας τα θέματα που είχαν εξαγγελθεί – από την τρομπέτα στο πρώτο τμήμα και τα οποία στη συνέχεια επαναλαμβάνονται και αναπτύσσονται στις  ενότητες που ακολουθούν. Το δεύτερο μέρος της Incantation, που είναι βασανιστικό , αντιπαρατίθεται με το «Thrène», ένα  θρήνο που ξεκινά με τον σβησμένο με την σουρντίνα ήχο της τρομπέτας η οποία συνοδεύεται διακριτικά από τα έγχορδα . Μετά από ένα σύντομο διάλογο μεταξύ του  σολίστ και της ορχήστρας, το τελικό «Danse» ξεκινά με μια cadenza  που εκμεταλλεύεται τα ακραία όρια του οργάνου. Ακολουθεί ένα πέρασμα 5/8  σε ρυθμό moderato  , από την ορχήστρα, το οποίο εισάγει θα λέγαμε αυτόν τον  «Χορό», ο οποίος ξεκινά ρυθμικά χωρίς όμως ιδιαίτερο τονισμό, σχεδόν νωχελικά και με πολύ αισθησιασμό. Για να καταλήξει σε ένα ζωηρό ρυθμό, απότομα staccatos οδηγούν στην τελική υπενθύμιση του αρχικού θέματος,  τελειώνοντας με  επικίνδυνες ψηλές διπλές Ντο υφέσεις  τονιζόμενες αποφασιστικά και με fortissimo από τον σολίστ.

Από το βιβλιαράκι του CD

Μετάφραση msarid

[1] Ένα σόλο επεισόδιο χωρίς ορχήστρα, κατά το οποίο ο σολίστ παίζει ένα ελεύθερο μέρος πάνω στα θέματα επιδεικνύοντας συγχρόνως και τις δεξιοτεχνικές του ικανότητες. (Άτλας της μουσικής τόμος Ι)

 

Great French Concertos 1948 – 1956

Eric Aubier, trumpet

Orchestre de l’Opéra national de Paris

Conductor: Marius Constant

 

Alfred Désenclos (1912-1971)

Incanation Thrène et Danse(1953)

1 – Incantation                                  2’45

2 – Thrène                                        5’03

3 – Danse                                        7’56

 

André Jolivet (1905 – 1974)

Second concerto pour trompette el orchestre (1954)

4 – Mesto – Concitato                         5’01

5 – Grave                                          3’41

6 – Giocoso – Piu Mosso                    4’11

 

Henri Tomasi (1901-1971)

Concerto pour trompelte et orchestre (1948)

7 – Allegro                                        7’52

8 – Nocturne (andantino)                    5’29

9 – Final (allegro)                              3’06

 

Charles Chaynes (1925- )

Concerlo no 1 pour trompette et orchestre (1956)

10 – Moderato- Presto                     4’13

11 – Adagio                                    5’14

12 – Final (allegro giocoso)              3’00

Orchestre lyrique régional Avignon Provence

Conductor: François-Xavier Bilger,

 

André Jolivet (1905 – 1974)

13 – Concertino pour trompelte piano et cordes

(1948)                                          9′ 23

Για να ακούσετε το άλμπουμ πιέστε : Eric Aubier. Great French Concertos 1948 – 1956 .

Advertisements
Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s