Μουσικη

Dimitris Dragatakis – Selections from the Complete Solo Piano Music

Dimitris Dragatakis – Complete Solo Piano Music

Lorenda Ramou

1. Nostalgia (PRESS HERE) (before 1949)*

2. Butterfly (PRESS HERE) (before 1949)*

3. Little Ballad (PRESS HERE) (1949)*

4. Antiques (PRESS HERE) (1972)

I. Largo
II. Allegretto
III. Allegro
IV. Moderato
V. Molto sostenuto
VI. Allegretto
VII. Presto
VIII. Adagio

5. Etude I, Etude II (PRESS HERE) (1981)*

6. Inelia (PRESS HERE) (1977)*

7. Monologue No. 4 (PRESS HERE) (2001)*

*World première recordings

Dimitris Dragatakis (1914-2001)

The Greek composer Dimitris Dragatakis   was   born   on   22nd  January   1914 in Platanousa a remote mountain  village in Epirus, and died in Athens at the age of 87 on 18th December 2001. His musical interest was obvious from a very early age,  using what nature provided, such as leaves and stalks, to fashion instruments. Later he studied music formally at the National Conservatory of Athens, with an interruption during World War II and the ensuing civil war, completing his studies in 1955. For many decades he played the viola in the orchestra of the Greek National Opera arid taught violin and music theory at the National Conservatory. In the 1950s he took up musical composition systematically, creating from that time to the end of his life more than 130 instrumental, vocal, scenic and electronic works, with the main body of his musical output consisting of orchestral and chamber music. He  received numerous awards and prizes for his work, the firs! being in 1958 from the Greek Composers’ Union, followed by many others, such as the Maria Callas Award from the Third Programme of the Hellenic Broadcasting Corporation in 1997 and the prestigious  G.A Papaioannou Award from the Academy of Athens in 1999. In March 2001 he was appointed lifelong Emeritus President of the Greek Composers’ Union, having served as Vice-President for the previous six years. The works, of Dragatakis have been performed in Greece and abroad, and many compositions of his have been published and recorded.

Dimilris Dragatakis studied music theory under Leonidas  Zoras and Manolis Kalomins, both composers who belong to the Greek National School of Composition. Nevertheless his musical language was formed independently of his teachers, based mainly on two elements: his close relationship with the Greek musical tradition of his birthplace and his personal interest in the musical trends of the mid-twentieth century.  More specifically Dragatakis has combined selective elements of the musical traditions of Epirus (pentatonic scales, pedal notes, glissandos, and other elements) with the contemporary music of his age (free atonality, plain forms and rhythmic ostinatos, new instrumental combinations and sound effects, all derived mainly from post-modernism and minimalism). In this way a style of musical writing modern in concept but traditional in origin was gradually formed establishing a new relationship with Greek musical tradition, unlike that of the Greek National School of Composition. As a whole the music of Dimitris Dragatakis is both simple and complex modern and traditional, dramatically expressive and remarkably introverted.

Diagatakis himself was not a pianist and did not consider the piano to be a means to virtuoso display, but rather an instrument for musical creation. This is illustrated in his piano works which span the length of his musical career, with every change in his musical writing represented in these works. In the piano works of Dimitris Dragatakis are included eleven solo piano works and two compositions, for two pianos {Anadromes IV  [Retrospections IV] 1983 for two pianists and Antiloghi [Retorts], 1988, for four pianists). This recording includes all the solo piano works of Dragatakis, Butterfly (written before 1949) is a simple piece with strong reference to the musical tradition of the composer’s birthplace, while Nostalgia (again from before 1949) and Little Ballad  (1949), by combining traditional Greek elements with romantic harmony, reflect the influence on Dragatakis of the Greek National School of Composition. With Sonatina No. 1 (1961) and Sonatina No. 2 (1963) he moves progressively into atonality and a generally “modern” way of writing, according to the then contemporary musical trends. His six remaining piano works, Antiques (1972), Anadromes  II  (Retrospcetions II) (1977), Etude I(l981),Etude II (1980), Inelia (1997) and Monologue  No. 4  (2001), expressions of the composer’s maturity, wonderfully combine twentieth-century music with traditional elements of Epirus, especially the pentatonic scales.

While very little is known of his first piano works, we have more information through Dragatakis himself about the later ones. He described Antiques  as «eight miniatures that summarize human history». His visit to a sculpture exhibition of Grigoris Semitekolo, with exact replicas of ancient Greek statues, was the stimulus for this work. Anadromes II  belongs to a group of five works of the same title. According to Dimitris Dragatakis, these compositions have as a basic characteristic the simple use,  without elaboration, of some common musical ideas that refer to his past. Etude I and Etude II (1981) derive their musical ideas from Dragatakis’s  incidental music for the Medea  of Euripides, composed in 1968. Finally, Monologue No. 4 is the last in a series of solo works of the  same title, having in common. among other things, the absence of bars, and frequent tempo changes.

Lorenda Ramou

Lorenda Ramou graduated from the Athens National Conservatory under Tonis Georgiou (piano) and Yiannis Avgerinos {harmony), the Conservatoire National de Region de Boulogne-Billancourt (first prize in piano) and the  Conservatoire National  Supérieur de Musique de Paris (Diploma in Piano Pedagogy and Certificat d’Aptitude in 1993. She pursued her studies at City University, London (Master in Music with distinction in 1994). She was granted scholarships from the French Government, the Academy of Athens and the British Council. She has especially studied contemporary piano repertoire under Claude Helffer. Marie- Françoise Bucquet and Pierre-Laurent Aimard. She was selected to participate in the  first Academy of the XXth Century in 1995 (Cite de la Musique, Paris) under the direction of David Robertson and Pierre Boulez. She has been, for several years, a member of the Hellenic Contemporary Music Ensemble conducted by Theodore Antoniou and has collaborated with the composers Maurice Ohana, George Crumb and Mauricio Kagel. She has given solo recitals and chamber music concerts in France, England, Greece, Portugal, Germany, Holland, Sweden and the United States. Lorenda Ramou has recently recorded the first complete performance of Nikos Skalkottas’s  ballet music for piano for BIS, highly praised by the international press. She has also recorded two CDs with chamber music works by Yiannis Ioannidis and works for piano and electronics by Dimitris Andrikopoulos and Manolis Manousakis. She is the editor of the Critical Edition of Dimitris Dragatakis’s complete solo piano music, to be published by Philippos Nakas Music House. In her solo recitals Lorenda Ramou often combines classical  with contemporary repertoire and music theatre works. She has given many first performances of pieces written especially for her. Together with the bassoonist Stefanie Liedtke she founded the contemporary music ensemble Palmos  in 1977. Supported by Greek and Dutch cultural institutions, Palmos  has performed in the Concertgebouw Amsterdam, Tonhale,  Düsseldorf, the Athens Megaron and the Dutch Embassy Auditorium in Washington, among other places. Lorenda Ramou teaches music and piano at St Catherine’s British Embassy School of Athens and also directs the school’s instrumental department.

Δημήτρης Δραγατάκης (1914 – 2001)

Ο Δημήτρης Δραγατάκης γεννήθηκε στην Πλατανούσα της Άρτας το 1914 και πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου του 2001 στην Αθήνα. άρχισε μαθήματα βιολιού σε ηλικία δεκαέξι ετών με τον Γεώργιο Ψύλλα στο Εθνικό Ωδείο, και αποφοίτησε το 1939. Από το 1949 ξεκίνησε μαθήματα σύνθεσης με τον Λεωνίδα Ζώρα και τον Μανώλη Καλομοίρη στο ίδιο ωδείο (δίπλωμα σύνθεσης το 1955). Παράλληλα δίδασκε ο ίδιος βιολί στο Εθνικό Ωδείο. Το ενδιαφέρον του για τις νεότερες τεχνοτροπίες εκδηλώθηκε χάρη σε δική του πρωτοβουλία εντελώς ανεξάρτητα από τους δασκάλους του.

Με προτροπή του Μ. Καλομοίρη στράφηκε στη βιόλα και αποτέλεσε, από το 1944 και για μία εικοσαετία, μέλος της ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής. Το 1977 καταλαμβάνει τη θέση του καθηγητή αρμονίας, αντίστιξης, φούγκας και ενορχήστρωσης στο Εθνικό Ωδείο από την οποία αποχωρεί το 1997. Ήταν αναπληρωτής Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Ωδείου, Αντιπρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών και Αντιπρόεδρος της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών.
Ο κατάλογός του περιλαμβάνει πάνω από εκατό έργα για όλα σχεδόν τα είδη. Τα πρώτα του χρονολογημένα έργα φέρουν την ημερομηνία 1957, περιλαμβάνονται όμως και παλαιότερα έργα, χωρίς χρονολογία σύνθεσης. Σημαντικό μέρος της παραγωγής του καταλαμβάνουν οι μεγάλες μορφές (έξι συμφωνίες, κοντσέρτα και κοντσερτίνα).

Ο Δ. Δραγατάκης είχε επανειλημμένως τιμηθεί για το έργο του με πολλές διακρίσεις. Το 1958 βραβεύτηκε στο διαγωνισμό της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών για το Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 1, το 1960 στο διαγωνισμό σύνθεσης του Ελληνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας για το Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ. 3. Το 1964 το Κουϊντέτο για ξύλινα πνευστά διακρίθηκε σε διαγωνισμό της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. Το 1981 η Συμφωνία αρ.5 τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο στο διαγωνισμό σύνθεσης του Υπουργείου Πολιτισμού.

Το 1988 κατόπιν παραγγελίας του Δήμου Ηρακλείου γράφει το Κονσερτίνο για σαντούρι και ορχήστρα, ένα εγχείρημα σύμπραξης μιας καθιερωμένης «κλασικής» μορφής με ένα όργανο που φέρει έντονα τα παραδοσιακά ηχοχρωματικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά. Άλλες σημαντικές παραγγελίες ήταν τα έργα Ωδή ΧΙΙΙ για φωνή και μικρό σύνολο, για το έτος Κάλβου (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 1992) και Κοντσέρτο για βιόλα και ορχήστρα (Μέγαρο Μουσικής, 1992).
Το γεγονός ότι η σταδιοδρομία του ως συνθέτη ξεκίνησε σε σχετικά μεγάλη ηλικία (40-42 ετών), όταν οι βασικές του κατευθύνσεις και η στάση ζωής του είχαν πλέον κατασταλάξει, συνέβαλε στο να διατηρήσει μια έντονα ανεξάρτητη πορεία χωρίς να «παρασυρθεί» από τις εκάστοτε μόδες των πρωτοποριακών ρευμάτων που κυριαρχούσαν τις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Ήδη το πρώτο του έργο (Κουαρτέτο εγχόρδων αρ.1, 1957) φέρει τη σφραγίδα της ωριμότητας και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προσωπικού του ύφους.

Αν θέλετε να παρακολουθήσετε ένα ολιγόλεπτο τηλεοπτικό αφιέρωμα στο συνθέτη πιέστε εδώ.

Αν θέλετε να ακούσετε περισσότερα έργα του συνθέτη πιέστε εδώ.

Λορέντα Ράμου

Διακεκριμένη πιανίστα και μουσική παιδαγωγός .
Σπούδασε πιάνο και θεωρητικά στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών (στις τάξεις των Τώνη Γεωργίου και Γ. Αυγερινού αντιστοίχως). Απεφοίτησε με Α΄ βραβείο και συνέχισε σπουδές στο Conservatoire National de Région de Boulogne-Billancourt του Παρισιού, αρχικά με υποτροφία της γαλλικής Κυβέρνησης και στη συνέχεια με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών. Απεφοίτησε με Α΄ βραβεία πιάνου, μουσικής δωματίου και ανάλυσης (1991).

Κατόπιν δίδαξε πιάνο στο CNR de Boulogne-Billancourt για 3 χρόνια. Το 1993 πήρε δίπλωμα παιδαγωγικής του πιάνου από το Εθνικό Ωδείο (Παρίσι). Στη συνέχεια φοίτησε με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου στο Guildhall School of Music και στο City University του Λονδίνου και απέκτησε (1994) το Master in Perfomance Studies (με διάκριση) για τη μελέτη της με θέμα «Ανάλυση και ερμηνεία των σπουδών για πιάνο του C. Debussy» και «3 πλευρές του έργου του Ν. Σκαλκώτα».  Έχει παρακολουθήσει Σεμινάρια πιάνου στο Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Βρετανία κοντά στους André Gorog, Jan Wijn, Jean-Claude Pennetier, Marie-Françoise Bucquet, Catherine Collard, Pierre-Laurent Aimard και Jos Van Immerseel. Επίσης, μελέτησε ιδιαίτερα το ρεπερτόριο του 20ού αι. με τον Claude Helffer.

Έχει δώσει ρεσιτάλ και έχει πάρει μέρος σε συναυλίες μουσικής δωματίου στην Αθήνα, το Παρίσι και το Λονδίνο (για την Kensington and Chelsea Music Society) αφιερώνοντας σημαντικό μέρος των προγραμμάτων της στη μουσική του 20ού αι. Συχνά παρουσιάζει πιανιστικά έργα μέσα από παραλληλισμούς με άλλες τέχνες («Γκόγια-Μπετόβεν: Δρόμοι σιωπής», «Οι απόγονοι του Ντεμπυσσί», κ.λπ.).
To 1995 έπαιξε σε συναυλίες του Ensemble Intercontemporain υπό τη διεύθυνση του Μαουρίτσιο Κάγκελ και είχε συμμετοχή στην Ακαδημία του 20ού αι. (υπό τη διεύθυνση των Ντέιβιντ Ρόμπερτσον και Πιέρ Μπουλέζ) στη Cité de la Musique του Παρισιού και στο Centre Acanthes (1997). Έχει επίσης συνεργαστεί επανειλημμένα με το Συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής του Θ. Αντωνίου. Το 1997 μετέσχε στη διεθνή «Computer Conference» της Θεσ/νίκης και το 1998, στο Φεστιβάλ «Ημέρες Σύγχρονης Μουσικής» του ΜΜΑ. Στα υψηλά της διαπιστευτήρια προσμετράται και ο εξαιρετικός τρόπος με τον οποίο ερμηνεύει τα έργα των Ελλήνων συνθετών. Συνεργαζόμενη με τους George Crumb και Μaurice Ohana ηχογράφησε και δισκογράφησε σύγχρονη ελλ. μουσική (CD με έργα Χρ. Παρμενίδη σε ποίηση Καβάφη, κ.λπ).
Από το 1997 συνεργάζεται (Ντούο «Palmos») με την Γερμανίδα φαγκοτίστα Στέφανι Λήντκε (Stefanie Liedtke) και μαζί έχουν δώσει συναυλίες στην Ελλάδα και την Ολλανδία, με την υποστήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.

Advertisements
Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s