ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η «αριστερά των μη αριστερών» και η «διαπραγμάτευση» της μη διαπραγμάτευσης!

 

 

 

 

Η γέννηση και η ανάδυση  της «αριστεράς των μη αριστερών» μέσα από τις συνθήκες που δημιούργησε η οικονομική και κοινωνική κρίση.

Είναι γεγονός ότι οι περικοπές των μισθών και συντάξεων, καθώς και άλλων προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, οδήγησαν  σε γενικευμένη δυσαρέσκεια, την οποία η παραδοσιακή αριστερά δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί και να κινητοποιήσει το λαό.

Η ανεργία και η απώλεια θέσεων εργασίας οδήγησε στην εξάρτηση πολλών νέων εργαζόμενων από τις προηγούμενες γενιές κι έτσι η υποβάθμιση της καθημερινότητας, η απώλεια της προσωπικής αυτονομίας και ανεξαρτησίας οδήγησε σε κινητοποιήσεις με αίτημα την «αξιοπρέπεια».

Όμως η παραδοσιακή αριστερά απέτυχε να οργανώσει τους ανέργους και να προσελκύσει τους νέους και τους περιστασιακά εργαζόμενους που βρέθηκαν αντιμέτωποι με την κοινωνική ολίσθηση.

Παραδόξως παρά την ολοένα και βαθύτερη κρίση, η γλώσσα της πάλης των τάξεων δεν άγγιξε αυτούς που έχασαν τις δουλειές τους ή τις προοπτικές τους. Για τη ριζοσπαστικοποιημένη μεσαία τάξη, η παραδοσιακή αριστερά είναι πολύ ριζοσπαστική στην επιδίωξη της ανατροπής του καπιταλισμού και πολύ μακριά  από την εξουσία για να αντιληφθεί τις αλλαγές.

Η μεσαία τάξη  που είχε τη φιλοδοξία και μέχρι πρότινος  βίωνε την εμπειρία της κοινωνικής ανόδου, ξαφνικά μπλοκαρίστηκε από το προγράμματα λιτότητας που επέβαλαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Αποθαρρυμένη από την προδοσία των προηγούμενων συγκυβερνήσεων  και αντιμετωπίζοντας την κοινωνική ολίσθηση, αποπροσανατολίστηκε και κατακερματίστηκε. Κάποιοι ενώθηκαν με τις άμορφες μάζες των διαδηλωτών, κάποιοι άλλοι συντάχθηκαν, προσωρινά στις περισσότερες περιπτώσεις, με άλλα δεξιά κόμματα  για να  αντιμετωπίσουν όμως ακόμα περισσότερες σκληρές περικοπές σε θέσεις εργασίας, περισσότερη ανασφάλεια και κοινωνική ολίσθηση.

Η μεσαία τάξη ένοιωσε απέχθεια όταν της αρνήθηκαν τις ευκαιρίες και κοινωνική άνοδο, τόσο γι αυτήν όσο και για τα παιδιά της.  Ένοιωσε απέχθεια για την προδοσία των συμφερόντων της από τους πρώην “μετριοπαθώς προοδευτικούς” σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της. Ο ριζοσπαστισμός της κατευθύνθηκε προς την αποκατάσταση της παρελθούσας πρόσβασης στην κοινωνική πρόοδο. Η βαθιά εχθρότητα προς τις αρχές έχει τις ρίζες της στην απώλεια του προηγούμενου κύρους της, ως συνέπεια της κρίσης.

Ο ριζοσπαστισμός της μεσαίας τάξης χαλιναγωγείται  από τη νοσταλγία για το παρελθόν. Ο ριζοσπαστισμός αυτός έχει τις ρίζες του στην προσπάθεια να αποκατασταθούν τα κοινωνικά επιδόματα και η αναπτυξιακή πολιτική της ΕΕ.  Αυτό το όραμα καθοδηγεί τη ρητορική ότι η προοδευτική μεσαία τάξη έχει κερδίσει και χαρεί τα αυξανόμενα εισοδήματά τους ως αποτέλεσμα των δικών της «προσόντων».

Σήμερα η  ριζοσπαστικοποιημένη μεσαία τάξη, αναζητά πρακτικές, με ακρίβεια ορισμένες και χρηματοδοτούμενες από κυβερνήσεις πολιτικές, που είναι ικανές για να επαναφέρουν την παλιά της ευημερία. Δε στοχεύει βέβαια στην επίτευξη των «ίσων ευκαιριών» για όλους , αλλά στην αποτροπή τη δικιάς της προλεταριατοποίησης.  Απορρίπτει τις πολιτικές της παραδοσιακής αριστεράς γιατί  η ταξική πάλη και οι εργατοκεντρικές  ιδεολογίες δεν προάγουν τις δικές της κοινωνικές φιλοδοξίες.

Για τους περισσότερους ακτιβιστές της ριζοσπαστικοποιημένης μεσαίας τάξης  ένοχοι είναι η «λιτότητα», οι απατεώνες των μεγαλοτραπεζών και  κλεπτοκράτες  πολιτικοί. Αναζητούν λοιπόν κόμματα που θα μπορούσαν είτε να μεταρρυθμίσουν  είτε να ηθικοποιήσουν τον καπιταλισμό, αποκαθιστώντας έτσι την «ατομική αξιοπρέπεια». Θέλουν να εκδιώξουν τους διεφθαρμένους αξιωματούχους. Απαιτούν «συμμετοχική δημοκρατία» από το στόχο της παραδοσιακής αριστεράς για δημόσια ιδιοκτησία κάτω από το έλεγχο των εργαζομένων.

Κάτω από αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες που δημιούργησε η κρίση αναδύθηκε η «αριστερά των μη αριστερών» (Α.Μ.Α).  Αυθόρμητη, άμορφη, «αναρχική» , εξωθεσμική και με «προσανατολισμό στο δρόμο», υιοθέτησε ένα ασεβές ύφος. Η Α.Μ.Α. στις απαρχές της απέρριψε τα πολιτικά κόμματα, τα σαφώς προσδιορισμένα προγράμματα και τα πειθαρχημένα στελέχη, για χάρη του αυθορμητισμού και της ασέβειας προς τους θεσμούς.

Καθώς η Α.Μ.Α. γινόταν πιο ελκυστική, οι άνεργοι, οι  περιστασιακά εργαζόμενοι, οι ανασφαλείς και απροστάτευτοι μη συνδικαλιστικά οργανωμένοι  εργαζόμενοι και η ριζοσπαστικοποιημένη μεσαία τάξη κατέβηκαν στους δρόμους και βρήκαν ασφάλεια στα πλήθη. Ένιωσαν την έλξη από τις επικλήσεις του «δρόμου»  να διώξουν την κατεστημένη κλεπτοκρατία.

Από αυτά τα κινήματα, που στόχευσαν στο θυμό της καθοδικά ολισθαίνουσας μεσαίας τάξης, αναδύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ,  απευθύνθηκε σε όλους όσοι είχαν αποσυνδεθεί από την εξουσία, υποσχόμενος ότι θα αποκαταστήσει «την αξιοπρέπεια και το σεβασμό». Έτσι έκανε άμορφες εκκλήσεις για να «σταματήσει η λιτότητα» δίνοντας μόνον μια ασαφή υπόσχεση ότι θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας.

H ηγεσία του επηρεάστηκε ξεκάθαρα  από τη μη ριζοσπαστική δυσαρέσκεια της ολισθαίνουσας μεσαίας τάξης. Η κοινωνική πόλωση θεωρήθηκε όχημα για το κτίσιμο μιας  εκλογικής βάσης.

Η μεταμόρφωση : από τα κινήματα του δρόμου στα κρατικά αξιώματα. Τα φληναφήματα, οι πομφόλυγες και η υφαρπαγή της ψήφου του λαού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ  περιέλαβε τη ριζοσπαστική μεταρρυθμιστική του ατζέντα – η οποία θα δημιουργούσε τη ρήξη με τα νεοφιλελεύθερα προγράμματα της λιτότητας και θα προωθούσε ριζοσπαστικά εναλλακτικά –  στο «Μανιφέστο της Θεσσαλονίκης»,  ένα όργιο εξωπραγματικών υποσχέσεων για την εφαρμογή φιλολαϊκών αποφάσεων για κοινωνικές αλλαγές, στις οποίες περιλαμβάνονταν  μέτρα που δημιουργούν θέσεις εργασίας, αποκατάσταση των συντάξεων, αναστροφή των ιδιωτικοποιήσεων, ανακατάταξη των κυβερνητικών προτεραιοτήτων δίνοντας προτεραιότητα στις πληρωμές των υπαλλήλων αντί  των ξένων τραπεζών.

Παρά την κατευθυνόμενη κινδυνολογία από μέσα και απ έξω, η εκλογική νίκη ήταν σχεδόν σαρωτική.

Όμως μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία παρουσιάστηκε ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στο ριζοσπαστικό ύφος των ηγετών του, όσον καιρό βρίσκονταν στην αντιπολίτευση και στη δουλοπρεπή τους συμμόρφωση προς στην Κατεστημένη Εξουσία  μόλις εκλέχτηκαν στην κυβέρνηση.

O ΣΥΡΙΖΑ ενσωμάτωσε την έχθρα της μεσαίας τάξης απέναντι στην ελίτ των Ευρωπαίων τεχνοκρατών στις Βρυξέλλες,  κατηγορώντας την  ως υπεύθυνη για την απώλεια της ευημερίας, εργασιακής ασφάλειας   και την συνεχή υποβάθμιση της καθημερινής ζωής. Κατήγγειλε την  Τρόικα, ενώ έμεινε κάτω απ’ την καθοδήγησή της. Επέκρινε έντονα και σε υψηλούς ηθικολογικούς τόνους την ελίτ της Ε.Ε. ότι κάνει αυτό που της υπαγορεύουν τα ταξικά της συμφέροντα, δηλαδή ότι υπερασπίζεται τους τραπεζίτες της Ε.Ε., αποσπά πληρωμές χρεών και απειλεί τους υποτακτικούς της. Στην πράξη, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εφάρμοσε ποτέ ταξική ανάλυση στην πολιτική της Τρόικα, καθώς συνέχισε να αναφέρεται στους “εταίρους μας στην ΕΕ”, ακόμα όσο αυτοί επέβαλλαν τις ωμές τους απαιτήσεις.

Οι μοιραίες αποφάσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και η «διαπραγμάτευση» της μη διαπραγμάτευσης.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον προσωποκεντρικό Αλέξη Τσίπρα, πριν και  αμέσως μετά τις εκλογές, πήρε κάποιες αποφάσεις αποκλείοντας οποιεσδήποτε βασικές αλλαγές: Πράγματι αυτές οι αποφάσεις δημιούργησαν μια αντιδραστική πορεία.

Πρώτον και κυριότερο : αποδέχτηκε ως νόμιμο το τεράστιο εξωτερικό χρέος παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος του είχε υπογραφεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις των κλεπτοκρατών, διεφθαρμένες τράπεζες, επιχειρήσεις ακινήτων και οικονομικά συμφέροντα. Πρακτικά ούτε ένα ευρώ από αυτό το χρέος δεν είχε χρησιμοποιηθεί για να χρηματοδοτήσει οποιαδήποτε παραγωγική δραστηριότητα,ή ζωτικής σημασίας υπηρεσίες που θα ενδυνάμωναν την οικονομία και θα έδιναν  στην Ελλάδα την μελλοντική δυνατότητα να πληρώσει στο μέλλον τα δάνεια.

Εκατοντάδες δις είτε κρύφτηκαν σε τράπεζες και σε ακίνητα του εξωτερικού, ή επενδύθηκαν σε μετοχές και ομόλογα στο εξωτερικό. Αφού αποδέχτηκε τη νομιμότητα του παράνομου χρέους, ο ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε δηλώνοντας την «προθυμία» του να πληρώσει το χρέος. Η Τρόικα αμέσως κατάλαβε ότι η νέα κυβέρνηση θα ήταν ένας πρόθυμος όμηρος σε περαιτέρω εξαναγκασμό, εκβιασμό και πληρωμές χρέους.

Δεύτερον, και σχετικό με το προηγούμενο, ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε την αποφασιστικότητά του να παραμείνει στην Ε.Ε. και την Ευροζώνη, και έτσι αποδέχτηκε την παράδοση της κυριαρχίας και της δυνατότητας να δημιουργήσει μια ανεξάρτητα πολιτική. Δήλωσε την προθυμία του να παραδοθεί στους δικτάτορες της Τρόικας. Μια κι έξω υπό τον έλεγχο της Τρόικας , η μοναδική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να «διαπραγματευτεί» , να «επαναδιαπραγματευτεί» και να κάνει όλο και περισσότερες υποχωρήσεις στις τράπεζες της Ε.Ε στο εξωτερικό, σε μια εντελώς μονόπλευρη διαδικασία. Η ταχύτατη υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στην Τρόικα ήταν η δεύτερή  στρατηγική προδοσία του εκλογικού του προγράμματος.

Μια κι  ο ΣΥΡΙΖΑ επέδειξε στην Τρόικα την προθυμία του να προδώσει το φιλολαϊκό του πρόγραμμα, η Τρόικα  κλιμάκωσε τις απαιτήσεις της και να σκλήρυνε την αδιαλλαξία της. Οι Βρυξέλλες απέρριψαν την αριστερή ρητορική του και τα ριζοσπαστικά θεατρικά του διαβήματα ως απόκρυψη της αλήθειας στο ελληνικό εκλογικό σώμα. Οι τραπεζίτες της Ε.Ε. ήξεραν  όταν  ήρθε η ώρα να διαπραγματευτεί συμφωνία για νέα δάνεια, ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα συνθηκολογούσε.

Διαπραγμάτευση λοιπόν  δεν υπήρξε, ούτε πρόκειται να υπάρξει, απλούστατα γιατί το διακύβευμα της άλλης πλευράς είναι αδιαπραγμάτευτο. Πρόκειται για την ίδια την ύπαρξη της. Πρόκειται για θεμελιώδες ασυμβίβαστο!

Γιατί η επιτυχία μιας αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, κόντρα στις προσταγές των ευρωπαϊκών ελίτ, θα σηματοδοτεί αναγκαστικά το τέλος τους. Και αυτό δεν θα το αφήσουν να συμβεί ποτέ. Απλούστατα, γιατί κανείς απ’ αυτούς, τους καλοζωϊσμένους και ευγενείς τύπους, δεν έχει λόγο να αυτοκτονήσει. Θα προτιμήσουν να χάσουν ακόμη και τα δισεκατομμύρια των δανείων τους, αρκεί να συνεχίσουν να υπάρχουν για να καρπώνονται τα υπόλοιπα. Είναι γι’ αυτούς ζήτημα ζωής και θανάτου, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι το «ελληνικό προηγούμενο» θα πυροδοτούσε εκκωφαντικά τις αντίστοιχες τάσεις στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία για να μην μιλήσουμε για τους γίγαντες ασθενείς.

Τρίτον, ο Αλέξης Τσίπρας διόρισε στο υπουργικό συμβούλιο κυρίως  ακαδημαϊκούς και πρώην συμβούλους του ΠΑΣΟΚ  χωρίς καμία ικανότητα ή προθυμία να έρθουν σε ρήξη με τους δικτάτορες της Τρόικας.  Η ακαδημαϊκή «πρακτική» τους  συνίστατο σε μεγάλο βαθμό από θεωρητική «πάλη», ακατάλληλη για την αντιμετώπιση ενός πραγματικού κόσμου με επιθετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Έτσι φτάσαμε στον εξευτελισμό, την ταπείνωση και  την παράδοση στις ανώτερες δυνάμεις της Τρόικας και τους Ευρωπαίους συνεργάτες της, αφού πρώτα άδειασαν τα ταμεία του κράτους. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε το ακατόρθωτο , να συνδυάσει δηλαδή τα χειρότερα αποτελέσματα : μια πτώχευση της εθνικής οικονομίας, ένα «διαμαρτυρόμενο» αλλά ουσιαστικά αποικιοκρατικό καθεστώς και ένα απογοητευμένο εκλογικό σώμα.

Και μέσα σε όλα αυτά, ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα : ένα ανεκδιήγητο  δημοψήφισμα για να πέσει η αυλαία του θεάτρου.

Η μπλόφα της απόγνωσης σε ένα στημένο παιχνίδι : ο «εκβιασμός» στους εκβιαστές .

Έχοντας χάσει όλες τις λογικές προθεσμίες για τη ρήξη και με την πλάτη στον τοίχο μετά από ατελείωτες «διαπραγματεύσεις» με τους δανειστές και με την οικονομία της χώρας στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ο πρωθυπουργός – σε μια ύστατη προσπάθεια προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και έχοντας ήδη προτείνει ένα μνημόνιο με τη δική του υπογραφή στους δανειστές –  με ένα μεταμεσονύκτιο διάγγελμα  ανακοίνωσε τη δειλή μεταβίβαση των ευθυνών, που ο ίδιος θέλησε να αναλάβει, στους Έλληνες Πολίτες, μέσω ενός δημοψηφίσματος -παρωδία με εντελώς ασαφές περιεχόμενο! Πρόκειται για καντιανή αντινομία, αφού αυτά τα πράγματα ξεφεύγουν από τις παγιωμένες μας αντιλήψεις και εμπειρίες. Γιατί είναι δυνατόν ένας λογικός άνθρωπος να ψηφίσει «ΟΧΙ» γιατί θεωρεί ότι πρέπει να εφαρμοστεί το μνημόνιο που υπέβαλλε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στους δανειστές; Πόσο μάλλον είναι δυνατόν να ψηφίσει «ΝΑΙ» σε ένα ακόμη χειρότερο που αντιπρότεινε η Τρόικα; Η παράνοια και η παράκρουση σε όλο της το μεγαλείο. 

 Ας αφήσουμε όμως την κατά γράμμα  ερμηνεία  του μάταιου αυτού ερωτήματος (η οποία έτσι κι αλλιώς είναι συγκεχυμένη και θα μπορούσε π.χ. να είναι  ΝΑΙ στην αλλαγή της χώρας, ΟΧΙ σε όλες τις επαχθείς και δυσβάσταχτες συμφωνίες με τους «θεσμούς». ΟΧΙ στην επιστροφή στο παρελθόν και στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, ΝΑΙ στην αλλαγή της πολιτικής όπως ασκείται και όπως αποτυπώνεται σήμερα, ΝΑΙ στην δημιουργική ανατροπή του πολιτικού συστήματος, ΟΧΙ στην τυφλή κι αδιέξοδη οργή. ΟΧΙ στον επίπλαστο διχασμό κλπ…) και ας δούμε τελικά ποιο είναι το διακύβευμα του δημοψηφίσματος, όπως προκύπτει από τις  οργισμένες αντιδράσεις της ελεεινής  παρέας του Σόιμπλε.

Μετά το αρχικό μούδιασμα, η ηγεσία της Γερμανικής αυτοκρατορίας αντέδρασε αστραπιαία. Τα γεγονότα τα ξέρουμε όλοι και τα βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας. Είναι ολοφάνερο πλέον ότι η συνισταμένη όλων αυτών των παράτυπων, αντιδημοκρατικών και καθαρά ρεμβασιστικών ενεργειών που οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική ασφυξία στοχεύει σε ένα και μόνο πράγμα : στην πραξικοπηματική ανατροπή μιας νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, επειδή τόλμησε να σηκώσει ανάστημα. Έστω και με αυτόν το ερασιτεχνικό και αφελώς καταστροφικό τρόπο με τα ολέθρια λάθη.  Έτσι το  νόημα του δημοψηφίσματος μπορεί να διαβαστεί πλέον ως εξής :

Το «ΟΧΙ» δίνει παράταση σε μια αφερέγγυα κυβέρνηση, που, δρώντας σε ένα άκρως εχθρικό γι αυτήν περιβάλλον, απέδειξε ότι δεν έχει σχέδιο και στρατηγική και που δείχνει αποπροσανατολισμένη και ανήμπορη να διαχειριστεί τις δύσκολες καταστάσεις και να διεκδικήσει από τους άτεγκτους δανειστές της αυτά που έταζε προεκλογικά .

Από την άλλη το «ΝΑΙ» είναι συνώνυμο με τη δικαίωση της θηριώδους προσπάθειας των δικτατόρων της Τρόικας να επιβάλουν το πραξικόπημα τους, επαναφέροντας στην εξουσία, ως σωτήρες, τους διεφθαρμένους  νενέκους που, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των ολιγαρχών, εξαθλίωσαν και υπέταξαν τον Ελληνικό λαό στις ακόρεστες ορέξεις των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων, φορτώνοντας στις πλάτες του ένα τεράστιο παράνομο χρέος.

Το διακύβευμα λοιπόν του δημοψηφίσματος  είναι ίδια η  δημοκρατία .

Παρόλα αυτά όμως το δίλημμα δεν παύει να είναι τρομακτικό.

Επίλογος : Το tweet Κοτζιά και οι θλιβερές διαπιστώσεις.

kotzias

 «Όχι στο Grexit ή υποταγή. Ναι σε δρόμο δημοκρατικής πάλης εντός ΕΕ…»

Η έως τώρα πορεία των πραγμάτων έχει δείξει ότι ισχύει το εντελώς αντίθετο : Υποταγή ή Grexit. Όχι όμως έτσι, ως ατύχημα. Με προετοιμασία και στρατηγική. Ακριβώς ότι δεν έκανε η κυβέρνηση .

Εξάλλου η αριστερή φιλοσοφία του ΣΥΡΙΖΑ  βασίζεται είτε στην εκδοχή του δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό είτε σε εκείνη του μεταβατικού προγράμματος . Η βασική ιδέα είναι πως πράγματα στην κατεύθυνση του ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού μπορούν να γίνουν πριν από τον σοσιαλισμό. Πράγματα καίρια, που αλλάζουν τις ζωές των ανθρώπων σήμερα κι έτσι διαμορφώνουν όρους και φρόνημα, για να αλλάξουν όλα πολύ περισσότερο αύριο. Πράγματα, που αλλάζοντας το σήμερα δίνουν τη δυνατότητα να διαμορφωθούν συσχετισμοί, χωρίς τους οποίους ο ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός, απολύτως επίκαιρος και αναγκαίος, θα παραμείνει στο σημείο του «να ’χαμε να λέγαμε». Αν όμως δεν είναι δυνατόν να αλλάξει το παρόν, δεν θα έρθει το αναγκαίο κοινωνικά μετασχηματισμένο μέλλον.

Η εξάμηνη «πάλη» με το κατεστημένο της Ε.Ε οδηγεί σε τρεις θλιβερές διαπιστώσεις:
Πρώτον το άδειασμα της αριστερής φρασεολογίας από κάθε γνωστικό νόημα.
Δεύτερον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να στραφεί στο εσωτερικό για να διαμορφώσει τους όρους και τις συνθήκες για να δώσει την ευκαιρία στον Ελληνικό λαό για μια εναλλακτική λύση οριστικής απελευθέρωσης από τα δεσμά των τυράννων, αποδομώντας ταυτόχρονα το  επικοινωνιακό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί από τα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε και  βάζοντας έτσι  ένα τέλος στην αναπαραγωγή του τρόμου, προτίμησε την κατά μέτωπο σύγκρουση με  τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων με τραγικά και ολέθρια αποτελέσματα.
Τρίτον  ότι ο σημερινός –πραγματικά ολοκληρωτικός– καπιταλισμός δεν επιτρέπει την παραμικρή ρωγμή για τις επιδιώξεις των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων λαών.

Αλίμονο, η ελπίδα πέθανε! Τελικά αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ…

Σημείωση : Το αρχικό μέρος αυτού του άρθρου αποτελεί μετάφραση τμημάτων από τα παρακάτω άρθρα του James Petras:

The Official James Petras website » Syriza: Plunder, Pillage and Prostration. (How the ‘Hard Left’ embraces the policies of the Hard Right).

The Official James Petras website » The Radical Reconfiguration of Southern European Politics: The Rise of the Non Leftist Left.

Επιπλέον αναφορές:

Ποιά διαπραγμάτευση; | PROJECT ANTISYSTEM.

Υποταγή ή θάνατος.

Το χρονικό του χάους.

Η ώρα του μεγάλου αλλά διαφορετικού Ναι, είτε γίνει το δημοψήφισμα είτε όχι | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Ενα οικονομικό πραξικόπημα εναντίον της Αθήνας | Η Εφημερίδα των Συντακτών.

Δημοψήφισμα 2015 – Μίκης Θεοδωράκης: «Όχι» σε όλες τις επαχθείς συμφωνίες των Θεσμών.

Κι αν έχει δίκιο το ΚΚΕ; :: left.gr.

Αξίζει επίσης να διαβάσετε σχετικά:

Η δολοφονία της Ελλάδας, του James Petras.

 

 

Advertisements
Κλασσικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s